نماز حقیقتی است که هیچ عمل صالحی در ارتقای وجودی انسان و نزدیکی او به حق با آن هماوردی نمی کند. تمام لحظاتی که در نماز به سر می بریم در ارتباط مستقیم با خدا و اتصال کامل با محبوبیم؛ لذا نماز خودِ قرب است نه وسیله ای برای قرب.
این اتصال به تدریج حقیقت نمازگزار را وسعت بخشیده و طبیعتش را تغییر می دهد. قرآن کریم در این ارتباط می فرماید: «طبیعت انسان حریص است؛ وقتی به او سختی و ناراحتی می رسد، ناله و زاری می کند؛ و وقتی خیر به او می رسد همه را به خود اختصاص می دهد؛ غیر از نمازگزاران؛ آنها که نماز برای آن ها دوام پیدا کرده است» (معارج/ 19-23).
نماز به انسان وسعت وجودی می دهد و این وسعت وجود به آنجا می رسد که خداوند می فرماید: «زمین و آسمانم گنجایش تجلی حقیقی مرا ندارد؛ اما دل بنده مومنم دارای چنین گنجایش و وسعتی است». نماز برای به فعلیت رساندن این ظرفیت است.
این نماز امر سنگینی است. قرآن در این مورد می فرماید: «نماز امر بزرگ و سنگینی است». (بقره/45).

در سخن معصومین علیهم السلام و معارف دینی فاصله بین نماز مقبول و موثر با نماز غیر موثر بسیار زیاد است. یکی از شرط های اساسی قبولی نماز نزد خداوند، توجه است. میزان قبولی نماز، به اندازه حضور و توجه در آن است.

خداوند فلسفه و حقیقت نماز را احیای یاد خود می داند. قرآن می فرماید: «اقم الصلوه لذکری» (طه/14) اما چون این فلسفه نماز جدی گرفته نشده و تلاشی برای تحقق این ارتباط صورت نگرفته، خاصیت اعتلای وجودی و دوری از پستی ها را برای نمازگزار از دست داده است.

در روایات برای سبک شمردن نماز عواقب سنگینی ذکر شده است. پس، از یک طرف فرد مسلمان نمی تواند نماز را به عنوان یک تکلیف بزرگ دینی کنار بگذارد؛ از طرف دیگر، نماز بی توجه قلب انسان را نسبت به عظمت پیشگاه خداوند، قسی و غیر منعطف می کند.
راه برون رفت از این تعارض، سرمایه گذاری برای اقامه نماز موثر است. برای رسیدن به این مهم نیاز داریم تا از یک سو تلاش و تمرین مستمر برای کسب حضور قلب و حصول ارتباط عمیق با خداوند داشته باشیم و هم نیازمند هماهنگ کردن همه ابعاد زندگی با این ارتباط هستیم. این دو همچون هر مهارت دیگری نیازمند استقامت است و جز در سایه تمرین مستمر حاصل نمی شود. ما تا آخر عمر برای احیای نماز نیازمند توجه و تمرکز هستیم. حتی اگر برای یک نماز سرمایه گذاری لازم جهت کسب حضور را انجام ندهیم، به همان اندازه حضور را از دست داده ایم.

در این کتاب به دنبال شکستن این تصور هستم که حضور نماز مخصوص بزرگان و عرفاست. در بخش های مختلف کتاب، چگونگی کسب مهارت حضور و درک لذت ارتباط با حق برای نمازگزاران مطرح می شود. شاید این برنامه سنگین به نظر بیاید اما به تدریج انسان را موفق به اقامه نمازی می کند که آثار بزرگی برای آن ذکر شده است. حضور قلب چنان اشتیاقی همراه دارد که با هیچ لذتی در عالم قابل مقایسه نیست. این اشتیاق موجب می گردد نماز در انسان نورانیت ایجاد کند و هر نمازی به معراج تبدیل گشته تا جایی که تمام حجابهای ظلمانی و نورانی مرتفع شود.

به یاد داشته باشیم که تنها با خواندن کتاب به اهداف تعیین شده نخواهیم رسید، بلکه انجام مستمر تمرینات است که حضور قلب را تضمین می کند